De som skriv nynorsk, brukar de a- eller e-infinitiv?

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Kanskje litt kryptisk formulert av meg, bai (og det endå det er ein av kjepphestane mine). Eg meiner vel berre at det er for mange motstridande tradisjonar og normsett i nynorsken, og for mange mørkemenn og fraksjonar. Og ikkje noko av dette er eigentleg skrive ned nokon stad, så det blir vanskeleg for folk å navigere.

Eg har møtt ein av desse (eller, det var forsåvidt ei mørkekvinne), dagen før innlevering av ei tisiders oppgåve. Det var eit angstfylt møte. Heldigvis møtte eg eit fornuftig menneske seinare på dagen.

Opprinnelig lagt inn av Polyanna, her.

Eg synest (synes? Synst??? Nektar å skrive Tykkjer, altså!) at det er litt smakssak og. Når enkelte skriv så bokmålsnært at du inne teksten snur han til bokmål i hovudet, før du må vrenge tilbake igjen til nynorsk, sånn samnorsk, då blir det veldig slitsomt å lese. Det er ein eller annen aviskommentator som skriv sånn (eller er det radikalt bokmål han skriv?), og det gjer veldig dårlig flyt.

Men krøkkete og stive og lite brukte vendingar som på død og liv skal brukast fordi "sånn er det", det har eg ikkje sansen for.

Det siste du sa der, det er det eg og meiner. Og eg bruker også synest, sjølv om eg er usikker på om over nemnde mørkekvinne ville godtatt det.

Opprinnelig lagt inn av Hondacrv, her.

Oj. Eg skreiv mi på nynorsk, i Bergen, med ein rettleiar som har sterk dysleksi.

Rettleiaren min blei glad då eg valde bokmål. Men eg skreiv innafor eit fagområde kor det språklege var med i vurderingskriteria.

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Dokker er lov i nynorsk no frå 1. august, både som subjektsform og objektsform.

Og elles er eg ikkje samd med deg, gajamor, eg trur ikkje ein enda større/total valfridom er vegen å gå. Skrift og tale er to ulike ting, og skriftspråket må alltid vere ei idealisering og forenkling i høve til talespråket. Det er berre ein representasjon, kor som er. Slik sett er det ingen skilnad på bokmål og nynorsk, og det synest eg heller ikkje det skal vere.

Og folk likar ikkje valfridom heller, dei likar reglar. Tru meg, eg har hatt fleire jobbar med element av språkrådgiving i seg, og folk blir berre sure og frustrerte om svaret på spørsmålet deira er «Båe er like bra.»

Er dokker lov!? Då utgår jo kjepphesten min: "Nå må de skjerpe dykk!".

Eg trur heller ikkje meir valfridom gjer det enklare å navigere.

Opprinnelig lagt inn av zeppelin, her.

Monge gode innspel her. Takk for engasjementet. Finnes det eit godt nynorsk ord for engasjement?

Eg trur heller ikkje valfridom er ein god ting, stort sett. Det blir berre meir å diskutere og ta val på.

Mener forresten å ha lese at formen bare går ut, og at no er berre berre lov. Må sjekke opp om eg hugsar rett... Fekk nett informasjonsbrosjyre frå språkrådet i posten.

Eg må få tak i dei nye retningslinjene. Og eg kjenner at eg likevel vil fortsette å skrive 'bare'.

[Toffskij]

Eg likar nynorsken din, bai. Fin og smidig og korrekt.

[Hondacrv]

Dei ligg lett tilgjengelege på språkrådet sine nettsider.

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Hondacrv, her.

Dei ligg lett tilgjengelege på språkrådet sine nettsider.

Takk, eg må sjå på dei.

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Eg likar nynorsken din, bai. Fin og smidig og korrekt.

Takk for det (også frå ein grammatikar!). Eg prøver stort sett bare å skrive leseleg, sjølv.

[nokon]

Synd at å-en i tåle utgår. At -skap-ord kan bøyast som nøytrum er heilt fint. Og valfri j i verb er og ei fin forenkling. Sterke verb utan -er i presens, er nok det eg kjem til å bruke lengst tid på å vende meg av med å skrive. Og bare trur eg like godt eg beheld, utføre klasserommet...

Toffskij, sidan du åpenbart kan alt: er det noko system i -de/-te-preteritum? Dette stemmer jo ofte med slik eg snakkar, men eg synest desse reglane er litt kronglete forklarde:

Sitat:

Preteritum på -te: E-verb med stammeutgang på f, l, s, k, p, t eller r (konsonantane i FLASKE-POSTAR) skal ha endinga -te i preteritum. Det same gjeld e-verb med stamme-utgang på vokal + n:

delte, viste, kjøpte, signaliserte, lærte, førte, meinte, synte, tente

Preteritum på -de: E-verb med stammeutgang på vokal eller på d, g eller v (konsonantane i V-DAG) får endinga -de i preteritum:

arbeidde, sende, bygde, ringde , trudde, greidde, levde

Nokre slike kunne før òg ha -te som sideform eller hovudform ([sendte, ringte]).

E-verb med diftongen øy i rota får -de, og dei fleste j-verb får òg -de:

drøymde, løynde, høyrde og telje – talde, smørje – smurde

Preteritum på valfritt -de eller -te: Verb med stammeutgang på -m(m) og -enn får valfritt -de eller -te:

skremde/skremte, brende/brente.

Flaskepostar-konsonanter synest eigentleg litt vilkårleg. Dei er jo langt framme i munnen, men det er dei andre også...

[Toffskij]

Det ser vel ut til å vere utgang på ustemt konsonant vs. utgang på stemt konsonant, med litt historisk gris på toppen?

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Det ser vel ut til å vere utgang på ustemt vokal vs. utgang på stemt vokal, med litt historisk gris på toppen?

But of course. Stemt/ustemt er alltid ein slik regel eg ikkje ser sjølv.

[Toffskij]

Eg meiner sjølvsagt konsonant.

[zeppelin]

Eg kjenner eg blir middels forvirra av språksnakket til dokker grammatikarar....

[Hjertensfryd]

Eg har igrunn inga aning om kva eg skriver. Eg veit at eg ikkje skriver like korrekt lengre, noko er ting som eg aldri har lært ( skjønt ), noko er ting som har blitt vaska vekk igjennom årenes løp.

Og eg må innrømme at eg likte å lese ein diskusjon på nynorsk. Var litt artig.

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Eg meiner sjølvsagt konsonant.

Sjølvsagt. Eg la ikkje merke til det ein gong.

[Gaia]

Eg trur eg skriv e-infinitiv. Men eg veit faktisk ikkje av di eg rett og slett aldri har vore i landet dei åra det ble undervist i grammatikk på barneskulen. Det er ganske upraktisk, fordi eg til dømes må slå opp kva infinitiv faktisk er. Men eg jobbar med saka.

Min erfaring er at ei tekst ofte blir mykje betre når den er skriven på nynorsk, rett og slett fordi mange skriv mykje enklare og meir lettfatteleg når dei skriv nynorsk. Så i språkleg samanheng, spesielt når det kjem til klarspråk, er det heilt klart eit poeng å jobbe på nynorsk. Eg liker ikkje å lese tekst som er skriven på bokmål og så er omsette.

[Toffskij]

Dei nynorske stilideala kan ein godt ta med seg til bokmålet òg – mindre passiv, mindre nominalisering, korleis ville eg sagt dette munnleg?

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

Dei nynorske stilideala kan ein godt ta med seg til bokmålet òg – mindre passiv, mindre nominalisering, korleis ville eg sagt dette munnleg?

Eller som ein professor i norsk fagdidaktikk sa til oss: "Fordelen til dere sidemålsbrukere, er at dere gjerne får et enklere språk, også når man skriver hovedmål."

( Eg er ikkje sidemålsbrukar, eg har eit hovudmål, eg og!)

[Gaia]

Det er eit godt poeng, Toffen.

[Toffskij]

For ein tulling.

[Hondacrv]

Grøss, bai. Det der er så amstørmessig sagt. Eg fekk skryt at språket i hovudoppgåva mi; enkelt, klart og ikkje så tungt som bokmål. Det er vl kjent at ein nyttar meir adjektiv og verb i nynorsk enn i bokmål og difor får eit meir aktivt språk?

[nokon]

Opprinnelig lagt inn av Toffskij, her.

For ein tulling.

Ikkje sant...

Opprinnelig lagt inn av Hondacrv, her.

Grøss, bai. Det der er så amstørmessig sagt. Eg fekk skryt at språket i hovudoppgåva mi; enkelt, klart og ikkje så tungt som bokmål. Det er vl kjent at ein nyttar meir adjektiv og verb i nynorsk enn i bokmål og difor får eit meir aktivt språk?

Ja, og hadde det endå vore ein amatør som sa det, men det var faktisk ein av dei som har ansvaret for å utdanne norsklærarar på ein av dei største utdanningsinstitusjonane i Norge. Altså ingen amatør.